شکست‌نگاری

به گمان من، مهم‌ترین توانایی یا مهارت آدم زنده «یادگیری» است و یکی از مهم‌ترین ویژگی‌هایی که ما را از منظر کارآمدی از هم متمایز می‌کند، کیفیت و سرعت یادگیری ماست.

از سوی دیگر، قاعده بازده نزولی (Diminishing Return) هم اینجا برقرار است و بیشتر و بیشتر یادگرفتن را سخت می‌کند. یک ذهن خالی، خیلی راحت یاد می‌گیرد؛ اما یک ذهن پر از اطلاعات، تجربه‌ها، پیش‌فرض‌ها و عادت‌ها، خیلی سخت می‌تواند چیزهای جدید یاد بگیرد یا مهم‌تر از آن، برخی آموخته‌های نادرست یا معوج را باز بیاموزد. برای همین هم آدم‌هایی را که می‌توانند یاد بگیرند، مخصوصاً در سنین بالا، ستودنی می‌دانم.

برای بعضی از ما که زیاد اهل بحث و تحلیل و پیش‌بینی هستیم، ایجاد یک چرخه یادگیری شخصی بسیار مهم است. از ابزارهایی که می‌تواند به کمک این چرخه یادگیری بیاید، تجربه‌نگاری و مهم‌تر از آن نوشتن از خطاها و شکست‌هاست. وقتی استدلال‌ها یا پیش‌بینی‌های خودت را به جای گفتن و سپردن به باد هوا، روی کاغذ می‌نویسی و به زمین می‌گذاری، فرصتی برای بازخوانی انتقادی گذشته به خودت می‌دهی. شاید مرور خطاهای گذشته کمی دردناک باشد، اما مواجهه با آن با عینک یادگیری، تو را از این که زمین‌خورده، سینه‌خیز تا مقصد بروی باز می‌دارد و فرصت بازنگری در پیش‌فرض‌ها یا روش‌ها را به تو هدیه می‌کند.

پ.ن. به خاطر همین، شکست‌نگاری خیلی اهمیت دارد. یکی از مهم‌ترین دلایل من برای حفظ این فضا (وبلاگ) همین است. هرچند جسارت کمی برای صریح نوشتن دارم.