پرده اول – پاکسازی.
نوح، بعد از سالهای واقعاً طولانی تلاش برای راهنمایی مردمان، خسته و ناامید، زبان به نفرین میگشاید که «پروردگارا، نسل این ناسپاسان از زمین بردار! اینها اگر روی زمین باقی بمانند، بندگانت را از راه به در میکنند و جز بدکارِ ناسپاس از ایشان زاده نخواهد شد.»
خدای نوح، طوفان برمیانگیزد و ناسپاسان غرق میشوند و مسافران کشتی نوح، وارثان زمین میشوند. اما گیاه خزنده ناسپاسی و بدکاری، شاید از میان همان مسافران و نسلهای بعدی ایشان، ریشه و ساقه و برگ و میوه میدهد.
پرده دوم – معجزه.
موسی، از همان روزهای اول با عصایش مارها را بلعید و عقلها را از راه چشمها هدف گرفت. فرعون که یا عقلش کم بود یا غرورش زیاد، نتوانستد بپذیرد؛ گفت که «این مرد، یا ساحره است یا دیوانه!». افتاد به تعقیب موسی و همراهانش تا لب نیل. دریای نیل پیش پای موسی باز شد و موسی و همسفرانش به سلامت از نیل گذشتند. فرعون و فرعونیها، پیش چشمان همسفرمان موسی غرق شدند.
مدتها بعد به سرزمینی رسیدند. موسی، از جانب خدای قدرتمند و معجزهگرش، فرمان ورود داد. گفتند: «مردم این سرزمین زورشان زیاد است؛ تا آنها آنجا باشند، ما وارد نمیشویم». هرچه از راه و روش جنگ شنیدند، قبول نکردند؛ توقعشان از موسی و خدایش خیلی بالا رفته بود: «ما اینجا مینشینیم؛ تو و خدایت بروید و بجنگید!». اینها هم نفرین شدند و سرگردان. گمراهی و ناسپاسی، حتی در زمانه موسای معجزهگر، رونق داشت.
پرده سوم – تکهای از بهشت.
سلیمان و مردمانش، وارثان داوود، هر آنچه میخواستند برایشان فراهم شد. جنیان کارگران ملک سلیمان شده بودند و حتی باد هم در خدمت سلیمان بود. ماجرا از معجزه فراتر رفته بود؛ انگار که خداوند سلیمان، تأمین کل نیازهای او و مردمانش را برعهده گرفته بود. انگاری نسخهای بهشت موعود، در سرزمین سلیمان پیادهسازی شده بود و از حیث نعمت، لااقل نعمتهای مادی، به حد کفایت به آنها رسیده بود.
سلیمان، مثل هر انسان دیگری، در گذشت. انگار با نبود سلیمان، همه چیز در هم ریخت. آن پادشاهی، آن همه نعمت، آن سرزمین بهشتگونه، پایدار نماند و ناسپاسان، باز کار را به دست گرفتند.
پرده چهارم – کتاب.
آخرین پیامبر، شاید کمتر از بقیه به معجزاتش معروف باشد. زندگانی او شاید بیش از بقیه پیامبران معروف، عادی و شبیه باقی انسانها باشد. خبری از پادشاهی و سرزمین و حکومت هم به آن معنا نیست. بیشتر قصههای باقیمانده از او، در همین کوچه و بازار و مسجد است. و آخر کار، آنچه از او باقی مانده، کتاب است و شاگردان ممتاز.
بیپرده.
هدایت و رشد یک مسیر است. فرآیند تکاملی است که فقط با تجربه حاصل میشود؛ و شاید با چاشنی درد. این مسیر، زود یا دیر، سخت یا آسان، باید طی شود؛ مقصودی است که نه با حذف آدمهای نامطلوب حاصل میشود و نه با انقلاب. نه با معجزه پایدار میماند و نه حتی با انواع و اقسام آمپولهای تقویتی.
پ.ن.۱. رونوشت به جامعه در رنج ایران.
پ.ن.۲. برگرفته از گفتگویی با رئیس باهوش (آقای ز).

