می گفت: “اگر آدم خودش را سرباز عصر ظهور بداند، خب یک جور دیگر کار می کند، یک جور دیگر برنامه ریزی می کند، اصلا یک جور دیگر زندگی می کند.”
و من، خیلی محکم، سر تکان می دادم.
پ.ن1: گاهی دلم کمی نگاه عاقل اندر سفیه می خواهد!
پ.ن2: قبول داری که باید کاری بکنیم؟! که اینطوری نمی شود؟!