این روزها، که زمانه عحیب و غریبترین شده و بازی دنیا پیچیده، انگار این چهار آیه آشنا، از هر زمان دیگری آشناتر است:
وَ العَصر
اِنَّ الاِنسانَ لَفی خُسر
اِلّا الّذینَ ءامَنوا و عَمِلوا الصّالَحات
وَ تَواصَوا بِالحَقِّ وَ تَواصَوا بِالصَّبر
تفسیر لازم ندارد؛ زیان دیدن انسان اگر به ایمان و کار نیک چنگ نزند، حتمی است؛ و البته این که فقط خودش را از زیان دور نگهدارد کافی نیست؛ باید حواسش به بقیه هم باشد. سفارش کند به حق و صبر، دلسوزانه! خلاصه که، روزگار غریبی است، نازنین!
رونوشت برای تمام رفقا: نیازمند توصیه به حق و توصیه به صبرم؛ در این زمانه شاید اصلا شرط رفاقت همین باشد.