عَرفْتُ اللّه سُبحانَهُ بفَسْخِ العَزائمِ، و حَلِّ العُقودِ، و نَقْضِ الهِمَمِ
من خداوند سبحان را به درهم شکستن عزمها و فرو ریختن تصمیمها و برهم خوردن ارادهها و خواستها شناختم.
امام علی (ع)
در این که درد، غم، از دست دادن، شکست، ناامیدی، ضعف و کاستیهای بشر، ایمانش را به خداوند سبحان – آن کمال مطلق و قادر متعادل – بیشتر میکند، نشانههایی است برای آنان که میاندیشند.