اثر مرکب

دقیقاً همین ایمان و اعتقاد عمیق و راستین است که بین آنها و منی که گوشم از این حرفها پر است، تفاوت ایجاد میکند.

دقیقاً همین ایمان و اعتقاد عمیق و راستین است که بین آنها و منی که گوشم از این حرفها پر است، تفاوت ایجاد میکند.

چون آدمها اینقدر فانی بودنِ خودشون رو انکار میکنن که تبدیل میشن به ماشینهای معنا، نمیتونم به هیچچیز فراطبیعی باور داشته باشم.

کرونا و قرنطینه و تعطیل کردن کسبوکار ... تصمیمات سخت اخلاقی شهروندان و سیاستگذاران!

در زندگیم سه تحقیر بزرگ رو شناختم: بیماری، سالخوردگی و جهل. خوشبختانه چیزی وجود داره که به هر سه پیروز میشه: مرگ!

کسی که بیآنکه از قضاوتش هراسان یا از مبتلا کردنش نگران باشم، با هم پلهپله به اعماق این افکار در هم پیچیده سفر کنیم و حتی بدیهیترینها و ملموسترینها را به چالش بکشیم.

چیه این بشر آخه؟ چرا آروم نمیگیری خب؟

اگر حواسم پرت شد و بیش از اندازه غرق و سرگرم این بازی شدم، شاید بشوم یکی از همین آدمهای مثلاً مهمی که زندانی کتوشلوارها و جلسات خوشوآبورنگشان شدهاند.

آقای «جان کیتینگ»، معلمِ سابقِ ادبیاتِ دبیرستانِ شبانهروزیِ «ولتون»، ملقب به «ناخدا»!

تابع دلیل، تابع استدلال یا حتی تابع فلان مرجع و فلان امام، نمیتواند خروجیهای متفاوتی به ازای حرفهای یکسان نشان بدهد.

خارج شدن از این منطقه، هم دل و جرئت میخواهد، هم حس کنجکاوی و ماجراجویی. ولی مهمتر از همه اینها، چیزی شبیه آزادگی میطلبد؛ آزادگی از آنچه هستی و داری!